Bord 1: Hauke de Vries – M. Klep
Hauke zette een grootse aanval op, offerde zowel op h7 als f7 een stuk,
gaf tenslotte ook nog zijn dame voor een geniaal mat op zet 19. Alles
vooruitberekend vanaf zet 4. Hulde en bewondering zijn hier op hun plaats.
Wat er werkelijk gebeurde: Hauke kwam een stuk voor en had nog diverse
pionnen kunnen winnen. Waanideeën weerhielden hem hier echter van. Een
dolle toren veroverde in het eindspel het stuk terug voor zwart, remise
was onvermijdelijk.
Bord 2: J. Westerhof – Sander Sprik
De witspeler verdween om de paar zetten sneaky met een Pocket
Fritz naar de wc, protesten onzerzijds bij de wedstrijdleiding werden
echter weggehoond. De batterij van onze eigen meegebrachte Pocket Fritz
was echter leeg, dus het was een oneerlijke strijd.
Wat er werkelijk gebeurde: In tijdnood miste ik in mooie stelling zowel op
zet 34 als 35 winnende voortzettingen. Pardoes deed ik de tegenstander
even later nog een toren cadeau, over en sluiten.
Bord 3: Alexander de Jong – M. Pouw
Voor het eerst dit seizoen kwam het gesloten Armeens op het bord.
Zoals altijd een slagveld, een bloedbad van jewelste, is er überhaupt een
scherpere opening? HSP-ers weten dat controle over veld g5 in deze opening
cruciaal is, de Sissa-speler wist dit niet. Een glorieuze overwinning voor
Alexander. Eens te meer is aangetoond: if you can’t stand the heat, don’t
play the closed Armenian.
Wat er werkelijk gebeurde: Een Italiaanse partij waar niet veel aan de
hand leek voor wit. Zwart had een pionnetje gegeven voor wat aanval, maar
het leek onschuldig. Wat er precies mis ging weet ik niet, maar Pouw had
opeens gewonnen.
Bord 4: B. Bos – Kor Drent
De teamcaptains tegen elkaar. Teveel ego voor één bord, wat
uitmondde in een zeer grimmige, onaangename sfeer. Verwensingen gingen
over en weer, hele generaties Drenten werden door de thuisspeler tot op
het bot, tot op moleculair niveau beledigd. Het eerste handgemeen werd nog
gesust, toen er later weer klappen vielen werd de partij remise verklaard
en werden beide spelers uit de speelzaal verwijderd.
Wat er werkelijk gebeurde: Kor kwam minder uit de opening, maar de
tegenstander deelde geen definitieve tik uit. Kor vocht zich geleidelijk
aan terug, maar kwam niet verder dan remise.
Bord 5: Lucas Jan Schoonbeek – A. v/d Veen
Lucas raakte zijn concentratie kwijt doordat de tegenstander na elke zet
aan hem uitlegde dat als je "Schoonbeek" letterlijk in het
Engels vertaalt, je dan "clean stream" krijgt. Uit wanhoop liet
hij zich mat zetten.
Wat er werkelijk gebeurde: Lucas was iets te gretig in een scherpe
Italiaan die zijn tegenstander van buiten kende. Op f7 inslaan is leuk,
maar niet als je zelf mat wordt gezet. Game over in 10 zetten.
Bord 6: A.P. v/d Werf – Henk Haitsma
Een bizarre partij, zowel zwart als wit had de stukken in de
aanvangspositie niet op de juiste velden staan. Dit werd echter pas na een
zet of vijftien door een toeschouwer opgemerkt, die tevens subtiel meldde
dat zwart al vier zetten lang schaak stond. In de commotie die ontstond
claimde zowel zwart als wit winst, dreigde een opstootje, maar werd
uiteindelijk van lieverlee maar remise gegeven.
Wat er werkelijk gebeurde: solide remise voor zwart leek me, maar ik heb
er weinig van gezien.
Bord 7: Anne Valk – T. Commandeur
De zwartspeler kwam net van zijn werk bij een visafslag, de stank
was werkelijk niet te harden. Anne stond de hele partij drie meter van het
bord, geen wonder dat je dan niet alles even goed ziet. Een begrijpelijke
nederlaag.
Wat er werkelijk gebeurde: Anne verloor ongelukkig een stuk, waarmee het
pleit wel zo’n beetje beslecht was.
Bord 8: B. Aardema – Marcel ten Wolde
Laat op de avond had iemand nog een batterij gevonden voor onze
Pocket Fritz, maar helaas was Marcel de enige die er nog van kon
profiteren. Volgende keer moeten we echt zorgen voor reservebatterijen.
Wat er werkelijk gebeurde: Een keurige zege met zwart voor de steeds beter
spelende Marcel. Niet veel van gezien, maar het leek alsof zwart al vanuit
de opening geleidelijk steeds beter kwam te staan.
Uw verslaggever,
Sander